|
Eind
jaren 80 heerste nog verzuiling in de vrouwenwereld en het was verre
van vanzelfsprekend dat lesbische en hetero vrouwen gezamenlijk activiteiten
ontplooiden. We wilden niemand buiten sluiten maar in hoeverre hoorden
we dan tot de homowereld? Als vanzelfsprekend traden we op tijdens feestavonden
van het COC, we maakten in onze liedjes grapjes over de lesbische liefde
maar wilden onszelf geen exclusief lesbisch koor noemen. Toen we werden
uitgenodigd voor het Europese homokorenfestival in Groningen was onze
deelname aanvankelijk zeker niet vanzelfsprekend. Na een heftige discussie
was de conclusie: we zijn weliswaar niet exclusief maar wel overwegend
lesbisch en de hetero vrouwen in ons midden zullen zich daarbij thuis
moeten voelen en bereid moeten zijn om ook tijdens een homofestival
op de planken te staan. Een enkeling vertrok,
de meesten bleven en vanaf dat moment was onze unieke identiteit
definitief een feit.
|